1 september — een beetje zoals 1 januari, maar dan met een brok in mijn keel

Voor mij voelt 1 september ieder jaar een beetje als 1 januari.

Niet met champagne, goede voornemens en vuurwerk. Maar met een nieuwe boekentas, boterhamdozen, een wekker die weer gezet moet worden en dat typische gevoel van: oké, we beginnen weer.

De afgelopen twee maanden hebben we volop kunnen genieten. Van de zomer, van kleine uitstapjes, van afspreken met klasgenootjes, van kampjes en vooral: van tijd samen.

Sinds ik voor mezelf werk, merk ik hoeveel waardevoller die vrijheid voor mij is geworden. Natuurlijk betekent ondernemen dat het werk nooit helemaal stopt. MOOi by Moo draait door, ideeën blijven komen en mijn hoofd staat zelden helemaal uit.

Maar ik heb deze zomer wél bewust kunnen kiezen.

Kiezen om tijd te maken voor Lío. Om ergens naartoe te gaan omdat het mooi weer was. Om niet altijd te hoeven denken: kan ik hier vrij voor krijgen?

En misschien is dat wel één van de dingen waar ik het meest dankbaar voor ben sinds ik MOOi by Moo ben gestart.

En dan is het ineens 1 september…

En staat daar niet meer dat hele kleine jongetje.

Ieder jaar lijkt hij op 1 september ineens een stukje groter.

Misschien herkennen andere mama's dat gevoel wel. Je bent ontzettend trots. Je wilt dat ze groeien, ontdekken, vriendjes maken en steeds zelfstandiger worden.

Maar ergens zou je tegelijkertijd heel even op de pauzeknop willen drukken.

Want hoe kan het allemaal zó snel gaan?

Loslaten vind ik sowieso niet altijd gemakkelijk. Misschien ook omdat ik de wereld niet altijd even lief vind. Het liefst zou je als mama een soort onzichtbaar beschermlaagje om je kind heen leggen.

Eentje dat ervoor zorgt dat niemand hem pijn doet. Dat hij nooit teleurgesteld wordt. Dat hij altijd zichzelf durft te zijn en dat de wereld vooral heel zacht voor hem blijft.

Maar ik weet natuurlijk ook dat dát groot worden is.

Steeds een klein stukje verder van mama vandaan.

En dus laat ik los.

Met heel veel trots.

En stiekem ook met een kleine brok in mijn keel.

Lieve Lío,

En ineens ben je weer een stuk groter.

Met jouw zachte karakter, je lieve hart en de manier waarop je zo puur naar de wereld kijkt, zou ik je soms het liefst nog wat langer klein houden en willen beschermen van de grote mensen dingen in deze wereld.

Ik hoop vooral dat je altijd dat zachte jongetje blijft. Dat je lief blijft voor anderen, maar ook voor jezelf. Dat je voor jezelf durft op te komen en altijd mag blijven wie jij bent.

En lieve Lío, droom. Durf te dromen over alles wat je ooit zou willen zijn, doen en ontdekken. Ik hoop dat je nooit bang bent om voor die dromen te gaan. En wat jouw dromen ook worden, weet dat mama altijd achter je staat.

Ga maar groeien, ontdekken en je eigen weg vinden.

Ik ben zo trots op jou. Meer dan je nu misschien ooit zult begrijpen. 🤎

Mama

Bittersweet

Dat is denk ik het woord dat het beste bij 1 september past.

Bittersweet.

Want naast dat emotionele gevoel merk ik óók dat ik zin heb in wat september brengt.

Weer structuur in huis. Ritme. Regelmaat. Weten hoe onze weken eruitzien.

En eerlijk? Ook weer wat meer ruimte in mijn hoofd voor MOOi by Moo.

De zomermaanden stonden voor mij heel bewust in het teken van genieten en tijd maken voor mijn gezin. Nu ontstaat er weer ruimte om te creëren, nieuwe ideeën uit te werken en verder te bouwen aan alles wat ik met MOOi by Moo voor ogen heb.

En daar heb ik óók ontzettend veel zin in.

Misschien is dat waarom 1 september voor mij zo op 1 januari lijkt.

Het voelt als een nieuw hoofdstuk.

Niet omdat alles ineens anders moet. Niet omdat we vanaf vandaag allemaal weer perfect in het gareel moeten lopen.

Maar gewoon omdat het fijn is om opnieuw ritme te vinden. Hoe erg ik het ook haat op de eerste schooldag om weer zo "gehaast" door het leven te gaan.

Een nieuw seizoen

Misschien is september daarom ook wel een mooi moment om niet alleen voor onze kinderen alles weer klaar te zetten, maar ook even bij onszelf in te checken.

Na weken waarin schema's anders waren, kinderen thuis waren, koffers werden ingepakt en het gewone ritme soms ver te zoeken was, mag er ook weer ruimte komen voor jou.

Voor rust.

Voor een behandeling.

Voor een kop koffie die je daadwerkelijk warm opdrinkt.

Of gewoon voor een uurtje waarin niemand iets van je nodig heeft.

Dat is uiteindelijk ook waar MOOi by Moo voor mij om draait.

Niet om nóg iets wat moet.

Maar juist om een plek waar je even niets hoeft.

Dus vandaag zwaai ik mijn kleine, steeds groter wordende jongen weer uit.

Weer met een brok in mijn keel.

En daarna zet ik de deur van MOOi by Moo weer met heel veel liefde open voor een nieuw seizoen.

Nieuwe energie. Nieuwe plannen. Meer ritme.

En misschien af en toe nog even terugdenken aan die heerlijke zomer waarin niets helemaal volgens schema hoefde.

Welkom september. 🤎

Ik ben er klaar voor.

Nou ja… bijna dan.

With Love,

Moo