1 jaar MOOi bij Moo: een dankbaar hart en een eerlijk verhaal

Een oprechte dankjewel

Als je dit leest… dan ben jij waarschijnlijk iemand die mij het afgelopen jaar heeft gevolgd, gesteund, aangemoedigd of gewoon even is blijven hangen bij wat ik deel. En daarvoor wil ik je oprecht bedanken. Voor elk berichtje. Voor elke like. Voor elk woordje “wat doe je dat goed”. Voor elke keer dat je gewoon even keek, reageerde of meedacht.

Dat is echt niet vanzelfsprekend.

Soms lijkt het misschien klein, even reageren op een post of story, maar voor mij betekent dat zoveel meer dan je denkt. Het geeft mij motivatie op dagen dat het net even wat moeilijker is. Het geeft mij bevestiging dat wat ik doe.

Dus dankjewel. Echt waar. 💛

Mijn droom… die helemaal klopt

Als ik terugkijk op één jaar MOOi bij Moo, dan is er één ding dat ik met 100% zekerheid kan zeggen: Ik doe dit zó graag.

Werken met huid.

Huid verbeteren.

Wenkbrauwen mooi maken.

Vrouwen laten stralen.

Een moment van rust en ontspanning creëren.

Dat voelt voor mij zo juist én zo mijn ding.

Maar ondernemen… dat is een rollercoaster

Wat ik misschien een beetje onderschat had?

Ondernemen.

Het is echt een rollercoaster, met pieken… maar ook met dalen.

Je denkt: dit gaat leuk zijn, dit gaat werken, bijvoorbeeld een leuke promo. En soms… blijft het stil.

Dat kan best confronterend zijn.

Groei waar ik trots op ben

Ik ben gestart als drive-in beautybar en ondertussen heb ik sinds december een salon aan huis.

Ik heb een eigen plek. Kan meer betekenen. Meer rust brengen. Meer kwaliteit geven.

Wat dit jaar mij écht geleerd heeft

Misschien nog meer dan skills of groei, heeft dit jaar mij zelfinzicht gegeven.

Ik ben sterker geworden. Ik heb geleerd dat niets vanzelfsprekend is. Ik heb geleerd om door te zetten. Ook wanneer het moeilijk is.

En ik ben zó dankbaar voor:

✨ klanten die blijven terugkomen

✨ mensen die mij vertrouwen met hun huid

✨ webshopklanten die van ver blijven bestellen

✨ vrouwen die bewust tijd maken voor zichzelf

In een wereld die alleen maar sneller lijkt te draaien, vind ik het zo bijzonder dat iemand kiest om even te vertragen. Bij mij. In mijn stoel.

De struggle die niemand ziet

Laat me ook eerlijk zijn over iets wat nog steeds onderschat wordt:

Social media.

Het lijkt misschien vanzelf te gaan. Maar dat is het niet.

Soms moet ik mezelf echt bijeen rapen om weer “online te komen”. Om mijn gezicht te tonen. Om mijn verhaal te doen.

Niet omdat ik niet achter mijn werk sta of producten, integendeel, maar omdat het kwetsbaar is.

Omdat ik denk: wat gaan mensen denken? Vooral diegene die ik ken.

Dus als je de volgende keer een filmpje van mij ziet weet dan dat een kleine reactie of like dan echt het verschil voor mij kan maken.

Balans zoeken (en soms niet vinden)

Ondernemen geeft vrijheid…maar het is zeker niet minder hard werken.

Ik werk overdag. Ik werk ’s avonds. Ik werk achter de schermen.

Website. Webshop. Behandelingen. Beleving creëren.

En tegelijk ben ik Mama. Partner. Dochter. Vriendin. Zus.

Ik kan Lío ophalen van school zonder externe stress, maar ik werk weer vrolijk door als hij lekker in bed ligt.

We hebben thuis een mooie rust gevonden, iets waar we hard naar gezocht hebben. Fabio heeft een drukke baan en ik ben net opgestart. Het is en blijft een evenwicht dat constant beweegt.

Veranderingen binnen ons gezin

Naast mijn zaak is er ook gewoon het leven.

Mijn papa…die zoals jullie weten al lang Parkinson en dementie heeft gaat momenteel sneller achteruit.

En dat is zwaar.

Voor ons.

Voor mijn mama.

Voor mij als dochter.

Het maakt me nog bewuster van hoe kostbaar tijd is.

Er staat ook iets moois te gebeuren in ons privéleven.

Mijn zus en schoonbroer gaan emigreren naar Spanje. Een nieuw avontuur waar ik hen echt van harte alle geluk van de wereld in gun.

Natuurlijk gaat dat onze dynamiek hier wel een beetje veranderen, ze woonden tijdelijk in België en dat was eigenlijk net zo leuk. Champagne met friet enzo.

Dingen zullen anders zijn dan hoe we het gewend zijn.

Maar tegelijk…mijn zus in Spanje klinkt eigenlijk ook gewoon superleuk (lees yoga met een killerview, sangria drinken, couchcrushen wanneer ik even me-time wil, of een family vacay in één van de te gekke hotels in de buurt van hun droomplek.)

Een nieuw hoofdstuk voor hen. Een aanpassing voor ons. Maar bovenal stoer als we het hier toch hebben over het najagen van dromen.

Mijn eigen struggle, mijn lichaam

En dan is er nog iets persoonlijk.

Mijn lichaam.

Mijn keizersnede die na 4 jaar nog steeds blijft opspelen. Een wond die telkens opnieuw open gaat zeg maar. Pijn die blijft terugkomen. Wond keer op keer behandelen, het is eigenlijk niet meer te doen. As we speak was het net 2 weken een beetje beter en ben ik nu weer aan de slag met ontsmetten en verzorgen.

De realiteit is dat daar een operatie voor nodig is, een buikwandcorrectie omdat mijn litteken naar binnen is gegroeid. Ik stel het uit, want ja, ik moet werken en ben in mijn ogen nog maar net écht gestart en nu begint het net een beetje te lopen. Je kan een tijd niet werken en in alle eerlijkheid weet ik hoe het voelt om een buikoperatie te ondergaan en dat is niet niks. Zoals men zegt "een keizersnede is makkelijk bevallen", is in mijn ogen totaal niet waar. Het één is niet makkelijker dan het andere, ieder heeft haar eigen verhaal.

Dit alles maakt me bang en het geeft me stress. Juist omdat ik zelfstandige ben.

Maar ik weet ook… dat ik er niet omheen kan.

Ik ben benieuwd of meer vrouwen hier last van hebben? Je mag me altijd een privé berichtje sturen!

Dankbaarheid

Dat ik mijn droom leef.

Dat ik dit mag doen.

Dat jullie er zijn.

Dat ik blijf groeien.

MOOi bij Moo is nog maar één jaar. Maar het is gebouwd op zoveel gevoel, inzet en liefde.

En dit is nog maar het begin.

Dankjewel om deel te zijn van mijn verhaal.

Dankjewel om mij te steunen op jouw manier.

With so much love,

Moo